Wiljan Ferguson

De Griekse look van Wiljan Vloet

Het is 1 juni 2044. De straten van Volos zijn zwanger van verwachtingen. De 150.000 zielen tellende stad is gevangen in een soort van elektrische sfeer. De taverna’s zijn gevuld met mensen die nog even snel een broodje gyros, met de patat in het broodje zoals gebruikelijk is, naar binnen werken. Over een half uur begint de wedstrijd. Dé Wedstrijd. Het einde van een era, kopt de plaatste krant Θεσσαλία. Na 30 jaar in de dug-out gezeten te hebben neemt Wiljan Vloet, in Griekenland ‘Wiljan Ferguson’ genoemd, afscheid van ‘zijn’ Niki Volos FC. Ruim 1500 wedstrijden heeft hij gezien hoe zijn spelers hebben gestreden, successen hebben gevierd en bittere nederlagen hebben moeten slikken. Maar nu vindt de inmiddels 81-jarige Vloet het mooi geweest. Hij wil meer tijd voor zijn klein- en achterkleinkinderen vrij maken.

Kostas staat ons met tranen in zijn ogen te woord. “Het is niet te beschrijven wat papa Wiljan voor Nikos Volos heeft betekend.” Toch doet hij een poging. “De kwartfinale van de Europa League tegen Steaua Boekarest, het eerste kampioenschap in 2019, de doorbraak van de gebroeders Papachristostathoglykoserithopoulos… die tijden zullen nooit meer terug komen.” Kostas kan bijna zijn zin niet meer afmaken door de tranen. Hij is al zijn hele leven fan van club en nog nooit heeft hij een andere trainer meegemaakt dan kýrios Vloet. Nu gaat dat allemaal veranderen. Nikos Volos zal een club als alle andere Griekse clubs worden. “We gaan net als Olympiakos of Panathinaikos weer gemiddeld 4 á 5 trainers per seizoen ontslaan. Dit kan nooit goed zijn voor Nikos Volos,” verzucht Kostas. Dan moet hij afscheid nemen van ons. Het is nog een kwartiertje lopen naar het Panthessaliko stadion en hij wil ruim voor de aftrap van de wedstrijd tegen AE Larissa op zijn vaste plekje op de noordtribune staan.

Toen Vloet in 2014 werd aangesteld bij de kleine provincieclub, werd er in Nederland schamper gereageerd. Lazen ze in Griekenland soms geen kranten? Wisten ze niet dat hij was weggestuurd bij Sparta en gefaald had bij NEC? Vloet was een lachertje. Deze kritische geluiden zijn de afgelopen decennia verstomd. Na vijf jaar in dienst wist Vloet de Griekse Eredivisie te winnen met de club en datzelfde jaar wist hij de kwartfinale van de Europa League te bereiken. Tottenham Hotspur, Feyenoord, Parma, Athletic de Bilbao: allemaal werden ze een keer uitgeschakeld door dat kleine clubje uit Midden-Griekenland. Het Panthessaliko stadion groeide uit tot een gevreesde arena waar veel Europese clubs liever niet kwamen. De bloedstollende sfeer op de tribunes, het getalenteerde team en het genie op de bank zorgden ervoor dat men blij was als het 1-1 of ‘maar’ 1-0 werd.

“Wil? Wil? WIL?!” Wiljan Vloet schrikt wakker. Met veel zuchten en kreunen zet hij zich recht overeind in zijn doorzonwoning in Schijndel. Sinds zijn ontslag bij Niki Volos na 3 maanden in dienst te zijn geweest heeft hij tijd genoeg voor een middagdutje. Zijn vrouw Gertie kijkt hem zorgelijk aan. “Je was even weggezakt, lieverd. Ga je zo mee boodschappen doen?” Wiljan knikt wat slaperig. “Gaat het wel goed met je?” Wiljan staat op. “Oh ja hoor… het was maar een droom.”

Advertisements