Koersvast Bristol City kijkt naar de toekomst

Eigenaar Steve Lansdown met trainer Lee Johnson

De beslissing van Steve Lansdown om vertrouwen te houden in zijn manager werd beloond in een ontslagrijke Championship en houdt Bristol City’s ambities op het juiste spoor.

Het is de laatste dag van het Championship seizoen en Lee Johnson, hoofdtrainer van Bristol City, verwelkomt Steve Lansdown, eigenaar van de club, in zijn kantoor in Ashton Gate, waar een openhartige discussie over een wisselvallig seizoen, waaronder de noodzaak voor ‘ballen’ in de dugout, belandt is in een breder debat over de ontslagepidemie op het tweede niveau.

Twaalf trainers werden tussen oktober en april ontslagen in de Championship, twee namen ontslag, een vertrok na wederzijds goedkeuren en een keerde terug naar zijn functie in de jeugdopleiding nadat zijn contract dat liep tot het einde van het seizoen werd afgebroken. Dit zijn deprimerende statistieken van een chaotische divisie en het leek er een poos op alsof Johnson zijn naam kon toevoegen aan die lijst nadat City’s uitstekende start van het seizoen ontrafelde. City bevond zich op de vijfde plek aan het begin van oktober, maar leidde acht opeenvolgende nederlagen en zakte af, wat zorgde voor een winter vol ontevredenheid rondom Ashton Gate.

“Er was een hoop herrie in het midden van het seizoen, zeer beledigend, zeer agressief,” zegt Lansdown. “Maar dat element is er altijd. Dat element gaat slapen wanneer de zaken goed gaan. En wanneer ze een mogelijkheid krijgen, slijpen ze hun messen.”

Tegelijkertijd erkent Lansdown dat City in een zeer slechte periode zat en bevestigd hij dat Johnsons toekomst in maart werd besproken op bestuursniveau, toen de dreiging van degradatie acuut werd. “Lee weet dat we die gesprekken gehad hebben,” zegt Lansdown, terwijl hij naar Johnson kijkt. “We hadden een gesprek na een wedstrijd (het 0-0 gelijkspel met Burton Albion) waar we rond de tafel zaten en Lee kwam erbij. En ik zei tegen hem: ‘Luister, ik moet eerlijk tegen je zijn, we hebben gesproken over of we je zouden aanhouden of niet.”

Lee Johnson speelde tussen 2006 en 2012 174 duels voor Bristol City.

De beslissing om Johnson te blijven steunen, die zes jaar bij City heeft gespeeld, was dapper. Het bleek ook de juiste te zijn. City haalde 20 punten in de daaropvolgende 11 wedstrijden, ontsnapte aan de degradatiezone en eindigde op de 17e plek. Het is verleidelijk om te denken dat andere clubs zouden kunnen profiteren van een zelfde aanpak in crisistijd.

“We vertrouwen Lee,” zegt Lansdown. “Het doel is om verder te bouwen en te ontwikkelen, en de relatie die ik met Lee heb, de kennis die ik heb over zijn loopbaan en zijn filosofie, wil ik voortzetten. Dus ik wilde niet iets goeds opgeven. En ik denk dat meer eigenaren en meer directies een lange termijnvisie moeten hanteren. Maar als je degradeert, dan wordt je natuurlijk bekritiseerd. Dat is de druk waar je onder moet presteren.”

Vanuit Johnsons oogpunt is het seizoen een ‘ongelofelijk leermoment voor ons allemaal’ geweest. Op 35-jarige leeftijd is hij de jongste trainer in de bovenste twee divisies en het zegt veel over zijn doorzettingsvermogen en zijn vermogens dat hij, wat hij zelf een ‘verschrikkelijke periode’ noemt, wist door te komen.

Johnson leeft voor het voetbal, net als zijn vader Gary die na een hartoperatie weer terug wil keren naar zijn baan als trainer van Cheltenham Town. Johnsons zoektocht naar kennis brengt hem deze week naar Manchester City, hij was vorige week aan het scouten in Verona en is al begonnen aan een proces van zelfreflectie om te ontdekken waar hij zich kan verbeteren; om te beginnen door meer ‘balans’ te vinden.

Hij geeft zelf toe dat hij geobsedeerd is door zijn werk en dat het op het punt is gekomen dat zijn wil om te winnen is doorgeslagen in teveel micromanagement. Johnson vindt ook dat hij beter om moet gaan met de verwachtingen als het goed gaat. “Dat is een les voor mij geweest. Ik ging erin mee, in plaats van te zeggen ‘Wacht even, we moeten rustig aan doen,’” zegt hij, zich de opwinding die gepaard ging met de goede start van City voor de geest halend.

Maar er zijn ook sommige zaken die buiten zijn controle om verlopen in een industrie waar geen gulden middenweg bestaat. “Voordat ik hier mijn nieuwe contract tekende, werd ik door FourFourTwo genoemd als de op 7 na beste manager ter wereld onder de 40 jaar. Een paar maanden later krijg ik doodsbedreigingen en werden er spandoeken tegen mij gericht. In welke andere baan gebeurt dat?” zegt Jonhson, in lachen uitbarstend. “Het is een gekkenhuis. En de waarheid is dat allebei niet waar zijn – ik ben niet de op 7 na beste manager onder de 40 en ik ben ook niet de slechtste.”

Lansdowns vertrouwen in Johnson, die in februari vorig jaar werd aangesteld, maakt deel uit van een bredere visie die City naar een ander pad leidt dan in het verleden werd gevolgd, toen het chequeboekje van de miljardair werd gezien als de oplossing voor alle problemen op het veld. Die aanpak heeft nooit gewerkt en eindigde met de terugkeer naar de League One in 2013 en een hoop verloren geld.

City is nog steeds in hoge mate afhankelijk van zijn 64-jarige suikeroom, die €53m heeft uitgegeven aan de verbouwing van Ashton Gate, maar ze bewegen richting een model waarin de club zichzelf kan bedruipen door in de infrastructuur te investeren. De club legt nu meer nadruk op de jeugdopleiding en het aantrekken van jonge spelers met veel potentieel, zoals de 22-jarige Ierse international Callum O’Dowda die van Oxford United kwam, in plaats van de veelverdieners uit het verleden.

Mark Ashton, de algemeen directeur, is nauw betrokken bij een rekruteringsproces dat ertoe heeft geleid dat er meer geld wordt uitgegeven aan analyse, het verkrijgen van data over spelers in andere Europese competities en een enthousiaste Lansdown. “We hebben op dit moment een club waar iedereen gericht is op hetzelfde doel en daar 100% achter staat. Dat gevoel heb ik nog niet eerder gehad,” zegt hij.

Fans van Bristol City

Het is echter niet makkelijk om elke fan ervan te overtuigen dat de club op de goede weg is wanneer de resultaten tegenvallen en de critici zich laten horen. Lansdown denkt dat er echt fans zijn die willen dat hij niet slaagt in zijn opzet. Gevraagd waarom dat het geval zou zijn, antwoordt hij: “Omdat we een aantal van hun tradities hebben opgeheven, of dat ze geen bar hebben waar ze eerst gingen drinken, of wat dan ook – mensen houden niet van verandering. Een hoop mensen in het voetbal willen terug naar de goede oude tijd. En wij gaan juist vooruit. Het feit dat we nu hier zitten, na een seizoen die we in uitstekende vorm eindigden en een vol stadion tijdens de laatste wedstrijd van het seizoen… er komen meer fans naar Bristol City kijken dan er in lange tijd is geweest en ik denk dat dat laat zien dat er een geloof in de club is en wat we aan het doen zijn. En dat is waar je altijd op terug kunt vallen.”

Voor Johnson was de druk waaronder hij moest werken in zijn eerste volledige seizoen bij City zeer zwaar. “Ik denk niet dat iemand zich ooit realiseert hoe het is om trainer te zijn, omdat het meedogenloos is,” zegt hij. “De kritiek komt van alle kanten. Je hebt natuurlijk de sociale media, je hebt je eigen kinderen op school, je vrouw die over straat gaat, je hebt het bestuur die terecht vraagtekens zet. Je hebt zaakwaarnemers die van alles eisen. Het gebeurt allemaal tegelijkertijd en je moet echt de kalmste persoon in de ruimte zijn.”

“Je moet je concentreren en diep gaan. Soms moet je je best doen om de bomen door het bos te zien, alles te overdenken en dan je instinct te vertrouwen. Ik denk dat ik best een aantal dappere beslissingen heb genomen. Ik kan me een thuisduel herinneren (tegen Rotherham United) waar ik een drievoudige wissel doorvoerde en Lee Tomlin en Tammy Abraham eraf haalde, en ik wist zeker dat ik hier kritiek op zou krijgen.”

Vijftien minuten later lanceerde Matty Taylor Jamie Paterson, wiens schot door Milan Djuric werd omgebogen tot het enige doelpunt van de wedstrijd. Zij waren de drie spelers die Johnson had ingebracht terwijl het publiek “Je weet niet wat je doet!” riep. “Je moet grote beslissingen maken,” zegt Jonhson. “Je hebt ballen nodig. En ik zal liever dapper falen dan laf falen.”

Waar de toekomst van City ligt is nog onbekend na zo’n vreemd seizoen. Het slechte nieuws is dat ze niet langer kunnen beschikken over huurling Abraham, die na 26 doelpunten is teruggekeerd naar Chelsea. Het goede nieuws, volgens Johnson, is dat City “de wereld heeft laten zien dat we jonge spelers kunnen worden toevertrouwd,” waarmee hij de deur opent voor verdere huurspelers.

Hoe het ook zij, het grote doel van deze club draait om het behalen van de Premier League, waar de club slechts 90 minuten vanaf was toen Johnson deel uitmaakte van het team dat in 2008 verloor van Hull City in de play-off finale. Aan het begin en het einde van het afgelopen seizoen zaten ze weer op dat spoor. Het probleem was de periode daar tussenin.

“Dit is een grote club in aanbouw en geen enkele groei is rechtlijnig,” zegt Johnson, met zijn hand naar boven gebarend. “We hebben een kleine dip gehad. En nu zijn we er weer bovenop,” voegt hij toe met een glimlach. “Dit is het laatste interview over die dip. Laten we vooruit kijken. We zijn goed bezig. En nu we dit gehad hebben, kan het alleen maar beter worden.”

Dit bericht is een vertaalde versie van het artikel ‘Bristol City’s faith in Lee Johnson rewarded to keep owner’s vision intact’ dat is geschreven door Stuart James en op 10 mei 2017 verscheen op de site van The Guardian.

Advertisements